حشن سده در ایران امروز

ز هوشنگ ماند این سده یادگار/ بسی باد چون او دگر شهریار
کز آباد کردن جهان شاد کرد /جهانی به نیکی از او یاد کرد

روزگاری نه چندان دور در جشن سده آتشی می افروختند و ایرانیان بسیاری گرداگرد این آتش گرد می‌آمدند
و در گرمای آتش مقدس و گرمای وجود جمع جشنی می‌گرفتند بزرگ
آتش نشانه وحوت ملی بود و ایرانیان ایران زمین در همه جا این نشانه ملی را گرامی می‌داشتند،و بدون جنگ و خونریزی این آیین بزرگ را به تمام دنیا صادر کردند
آنروزها قرار نبود با زور شمشیر و تازیانه،یا با زور بمب و ماهواره و ... فرهنگ را صادر کنند و کردند
تا جایی که هنوز هم در تمام مساجد ،در تمام کلیساها و... شمع روشن می‌کنند.

اما امروز جای آتش مقدس را حشم و کینه گرفته است،غرور ملی‌امان،انرژی هسته‌ای شده و قرار است برای این غرور ملی دنیا را به آتش بکشیم،
برای همین است که می‌گویم من و تو حقی از آن آتش مقدس نداریم،
حق نداریم نام مبارک و مقدس‌اش را آلوده کنیم
ما از نسل کوتوله‌ها هستیم نه از نسل هوشنگ
بزرگ‌نرین هنر ما شاید این باشد که بخواهیم(نه اینکه بتوانیم) دنیا را بیشتر از اینی که هست به گند بکشیم.