ما اينيم

خواب دبدم "ادوارد" ام،
با دست‌هایی شبیه قیچی
توی قطاری اتوبوسی بودم، پر از آدم‌هایی که بعضی‌ها را می‌شناختم و خیلی‌ها را نه...
انگار کسی من رو نمی‌دید
سالن قطار انگار تا ابد ادامه داشت و بیرون داشت برف می‌آمد

توی راهرو قطار می‌دویدم تا به آخر برسم و شاید دری باشد،

که نمی‌رسیدم و دری نبود.

این میان سعی می‌کردم بدون اینکه با قیچی‌ها دستم آسیبی به آدم‌ها بزنم لمس‌اشان کنم، که انگار نمی‌فهمیدند.

چقدر دویدم؟

از خواب که -خیس عرق- بیدار شدم، حس کردم آن خواب شاید ساعت‌ها ادامه داشته و من می‌دویدم...

تو کاملا آزادی که انتخاب کنی
انتخاب اینکه توسط گرگ‌ها خورده شوی یا کفتار‌ها
ای‌که بگویی رای نمی‌دهم نشانه‌ی بیسوادی سیاسی توست
تو می‌دانی گرگ‌ها چقدر وحشیانه‌تر از کفتارها تو را می‌خورند!