ما اينيم

این گفتمان از یک گفتگوی طولانی در یک پیاده روی با باسپارتو در ذهنم شکل گرفت...
این که بگردم و ببینم در اعماق وجودم از چه چیزهای می‌ترسم و چقدر این ترس‌ها واقعی است؟
- منظورم ترس از سوسک!،تاریکی،ارتفاع و... نیست -
و اگر ترس،ترسی واهی است، چطور می‌شود درمانش کرد.
خیلی به این موضوع فکر کردم،
راستش تمام ترس‌های مسخره را که کنار بگذاریم بیشتر از همه از دو چیز می‌ترسم:
1-بزرگترین کابوس من از زمانی که به یاد دارم خداحافظی بوده،یعنی مجبور شوم با آدمهایی که به آنها عادت کرده ام برای همیشه خداحافظی کنم.
برای همین هم همیشه از خداحافظی فراری بوده‌ام
2-ترس دوم اما عجیت‌تر است،
ترس از فلج شدن و اینکه دیگر نتوانم راه بروم!
خب کسانی که من را از نزدیک می‌شناسند می‌دانند که بزرگترین تفریح من بعد از مطالعه و فیلم دیدن ،پیاده‌روی است. خیلی شب‌ها 3-4 ساعت نیمه شب توی خیابان قدم می‌زنم،
بعضی وقت‌ها خواب می‌بینم که فلج شده ام،و با ترس از خواب بیدار می‌شوم و پاهایم را حرکت می‌دهم که مطمئن شوم فقط خواب بوده و هنوز می‌توانم راه بروم.
به نظر شما ترس‌های من قابل درمان است؟

ترس‌های شما چطور؟
چقدر عجیب است و قابل درمان؟

مدتی ایست آنقدر درگیر کار شده ام و به کار عادت کرده ام که زندگی را فراموش کرده ام،
یادت هست سهراب عزیز؟
روزگاری میگفتی:
زندگی چیزی نیست که لب تاقچه عادت از یاد من و برود...