همیشه انتخاب بد، از بین بد و بدتر، چاره ساز نیست بخصوص وقتی گزینه سومی هم به نام هیچ‌کدام وجود داشته باشد،حتی اگر این گزینه کفه بدتر را سنگین‌تر کند.
امید بستن به یک سیستم بیمار و معیوب واینکه شاید با فلان مسکن درمان شود امید بیهوده‌ایست و این از توان من خارج است.
یادم نیست چه کسی ولی والاهه یکی -شاید سر چهارراه هر ور باد- می‌گفت : وقتی نمی‌دونی چه کاری باید بکنی بهترین کار اینه که کاری نکنی چون به احتمال زیاد گند می‌زنی!
ار دید من لازم است مدتی -شاید چند دهه!-فکر کنیم که چرا اینطور شد؟
ار کی و چطور به جایی رسیدیم که به قول تو ناگزیر به انتخاب بین بد و بدتر شدیم؟
این که به قول تو زمان نداریم - ویا تو نمی‌توانی 20 سال صبر کنی- مشکل دیگری است، شاید تو بتوانی با یک قرص مسکن بهتر تحمل کنی-و آن 20 سال را 40 سال کنی- ولی من را که می‌شناسی؟
یک استامینوفن ساده کافی‌است تا یک هفته تمام بخوابم -و می‌دانی که چقدر از این خواب متنفرم-
من را از بیدار بودن و دیدن محروم نکن واین تنها آزادی مدنی -رای ندادن- را از من نگیر!.