اعتراف مرا بیشتر به یاد کلیسا می‌اندازد و آن اتاق کوچک مخصوص اعتراف،
خوبی‌اش این است که دست کم نه تو شنونده را می‌بینی، نه شنونده تو را (هر چند ممکن است خارج از آن اتاق همدیگر را بشناسید)، برای همین (شاید) خیلی راحت می‌توانی به کاری(یا گناهی) که کرده‌ای اعتراف کنی،بی آنکه نگران چشمهایی باشی که ممکن است فردا تو را ببینند.
اما اعتراف وبلاگی آنهم به دعوت از کسی که تو را می‌شناسد و قرارهم باشد اعتراف‌ات را آشناها بخوانند کارسخت و ترسناکی است.
البته طبیعی است که از این اعتراف‌های وبلاگی نمی‌شود انتظاراعتراف‌هایی در سطح اعتراف کلیسایی داشت اما خوب ...

1. در تمام طول عمرم از درس خواندن آکادمیک متنفر بودم،یادم می‌آید روزهای اولی که تفریق را یاد گرفتم حساب کردم که چند سال دیگر باید درس بخوانم تا دیپلم بگیرم!
2. پرسش‌های زیادی توی ذهن‌ام هست که جرات پرسیدنش را از هیچ کس ندارم،برای همین می‌ماند گوشه ذهنم تا یا یادم برود یا جوابی -که دست‌کم خودم را قانع کند- برایشان پیدا کنم.
3. کوچک که بودم به وجود موجودات فضایی باور داشتم-از شما چه پنهان هنوز هم بدم نمی‌آید وجود داشته باشند.
4. عاشق کلاه‌قرمزی‌ام !
5. آدم بسیار تنبلی هستم، ایده‌های بسیاری بوده که در ذهنم ساخته‌ام ویک جور تنبلی دلچسب باعث شده که هیچ وقت عملی‌شان نکنم.بعد که کس دیگری هم به آن ایده رسیده و برعکس من عملی‌اش کرده اول کلی به تنبلی خودم خندیده‌ام و بعد رفته‌ام سراغ یک ایده جدید(که آن هم به سرنوشت قبلی دچار شده!).
6. خیلی کم پیش می‌آید که از دست خودم عصبانی شوم یا از کاری پشیمان، همیشه فکر کرده‌ام در آن موقعیت و زمان،تصمیم‌ام درست بوده هرچند نتیجه غلطی داده.

گفتم که از این اعترافها نمی‌شود انتظار زیادی داشت...
اما به طرف خودم از جناب فرهاد، موسیو آفتاب، سرکار علیه عسل ، ریحانه خانم و البته پرومته عزیز دعوت می‌کنم، اگر چیزی برای اعتراف دارند، حتما اعتراف کنند. تا بار گناهانشان سبک تر شود.