رفته حس مردمی از مرد و زن؛ من با کی ام ؟
نيست گوشی تا نيوشد اين سخن؛ من با کی ام ؟
بيست سال افزون زدم داد وطن؛ نشنيد کس
تازه از نو ميزنم داد وطن؛ من با کی ام ؟
همچو بلبل گر هزار آوا بر آرم؛ چونکه هست
گوش ها بر نغمه زاغ و زغن؛ من با کی ام ؟
هی علی و هی حسين و هی حسن گويم چو نيست
نی علی و نی حسين و نی حسن؛ من با کی ام ؟
گاه گويم کز مشيری موتمن جويم علاج
چون نمی بينم مشيری موتمن؛ من با کی ام ؟
ميزنم در انجمن فرياد واويلا و ليک
پنبه دارد گوش اهل انجمن؛ من با کی ام ؟؟
خلق ايران؛ دسته ای دزدند و بی دين؛ دسته ای
سينه زن؛ زنجير زن؛ قداره زن؛ من با کی ام ؟
گويم اين قداره را بر گردن ظالم بزن
ليک شيطان گويدش بر خود بزن؛ من با کی ام ؟
گويم اين زنجير بهر قيد دزدان است و او
هی زند زنجير را بر خويشتن؛ من با کی ام ؟
گويم ای نادان؛ به ظلم ظالمان گردن منه
او بخارد گردن و ريش و ذقن؛ من با کی ام ؟
گويمش: بايد بپوشانی کفن بر دشمنان
باز می پوشد به عاشورا کفن؛ من با کی ام؟
گويم: ای واعظ! دهانت را لئيمان دوختند
او همی بلعد ز بيم آب دهن؛ من با کی ام ؟
گويم: ای آخوند! خوردند اين شپش ها خون تو
او شپش می جويد اندر پيرهن! من با کی ام ؟
گويمش: دين رفت از کف؛ گويد اين باشد دليل
بر ظهور مهدی صاحب زمان! من با کی ام ؟
گويم: ای کلاش! آخر اين گدايی تا به کی ؟
گويدم چيزی به نذر پنج تن! من با کی ام ؟
پس همان بهتر که لب بر بندم از گفت و شنيد
مستمع چون نيست باری؛ خامشی بايد گزيد .
ملک‌الشعرای بهار

مشیر : صاحب مشورت و مشورت کننده . (غياث ) (آنندراج ). مشورت کننده و تدبيرکننده و وزير و صاحب مشورت (دهخدا