وقتی همیشه بد،پیش فرضه.سعی می کنم بدتر را انتخاب نکنم.
شاید احمقانه باشد ولی همینه.

نبود ،کمکیه به بود آنچه هست.

تقلای بیهوده را به بودن اخته وار ترجیح می دم.

اگه انتخابی که می کنی در عمل باعث دوام سیستمی بشه که تو رو مجبور به انتخاب بین بد و بدتر می کنه چی؟
برعکس تو اعتقاد ندارم که "نبود کمکیه به بود آنچه هست"
وقتی نبود طول بکشه، خاطره اونی که باید باشه از ذهن همه پاک می شه و آدما عادت می کنن به نبود، و بود براشون عذاب آور میشه!
اون قسمت پلنگ صورتی رو یادته یه ماهی رو از آب میگیره و ماهیه به زندگی بیرون آب عادت میکنه؟
بعد که یه روز پلنگ صورتی می اندازدش تو آب نمی تونه نفس بکشه و کم مونده خفه بشه؟
روانشناسا اعتقاد دارن وقتی نمی دونی چه کاری باید بکنی بهترین کار اینه که هیچ کاری نکنی،
چون حتما اشتباه می کنی!