امروز برای اولین بار توی سابقه کاری‌ام، بعد از یک هفته کار تقربیا شبانه‌روزی، یک برگه مرخصی را پر کردم، مجبور شدم برای تایید پیش چند نفر بروم و هر بار برای هر کدام دلیل مرخصی را توضیح بدهم..
شکی ندارم که این آخرین برگه مرخصی‌ای بود که پر کردم!

یادم هست توی محل کار قبلی‌ام برای برگشت به خانه سرویس داشتیم، یک بار کمی کارم طول کشیده بود و من داشتم با عجله به طرف سرویس برمیگشتم، یک لحظه خودم را در چند سال بعد تجسم کردم، با شکم جلو افتاده و کله‌ی کچل به دنبال اتوبوس سرویس می‌دویدم...
بعد از آن دیگر سوار سرویس نشدم!

توی محل کار قبل از آن ماه‌های آخر رییس جدید می‌خواست هر روز دفتری را برای حضور و غیاب امضا کنم و ساعت بزنم، توی آن دفتر هم فقط یک امضای من هست، امضای خروج!

توی محل کار قبلی‌اش که خودم هم جزو بنیان‌گذارانش بودم، می‌خواستم برای کاری نصف روزه، محل را ترک کنم، جناب رییس- که یک دوست قدیمی بود- به منشی شرکت گفته بود من اجازه ندارم تا فلان پروِه را تمام کنم تقاضای مرخصی بکنم!، خب طبیعتا این هم آخرین روز کاری من توی آن شرکت بود...
بخواهم ادامه بدهم شش یا هفت مورد دیگر هم هست،

الان داشتم به کل جریان فکر می‌کردم.
نمی‌دانم مشکل از من است یا بقیه!
نمی‌توانم درک کنم چطور اینهمه آدم با همین روش زندگی می‌کنند ولی من نمی‌توانم؟